همگی خووووووووووووووووووووووبین؟

خب خدا رو شکر  

منم خوبم از احوالپرسی های شما

می دونم دیر آپ کردم آخه فکر کردم

 دیگه عادت کردین که من دیر به دیر آپ کنم

راستی تارا جون خیلی ناراحت شدم

که وبتو بستی ولی بهم سر بزنیا باشه؟

خب ایندفعه یه شعر قشنگ آوردم با خودم

من این شعر شهریارو خیلی دوست دارم

گفتم شاید شما هم خوشتون بیاد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی وفا خالا که من افتاده ام از پا چرا؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت می روی تنها چرا؟

نماز و روزه هاتون قبول

من امروز رفتم دندون عقلامو جراحی کردم

خیلی درد می کنه

آخه هر چهارتاشو با هم جراحی کردم

فعلآ نه می تونم حرف بزنم

نه می تونم روزه بگیرم

سر افطار منم دعا کنید

این متن رو هم تقدیم می کنم به همه ی دوستای گلم

تو را با اشک و خون از سینه راندم آخر هم

که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را

به زلف دیگری آویزی آن گلهای صحرا را

مگو با من مگو دیگر مگو از هستی و مستی

من آن خودرو گیاه وحشی صحرای اندوهم

که گلهای نگاه و خنده هایم رنگ غم دارد

مرا از سینه بیرون کن

       ببر از خاطر آشفته نامم را

                  بزن بر سنگ جامم را

                                     مرا بشکن

                                           مرا بشکن!

کنون کز من بجا مشت پری در آشیان مانده

و آهی

زیر سقف آسمان مانده

    بیا آتش بزن این آشیان را

                    این بال و پرها را

                        رها کن این دل غمگین و تنها را

تو را راندم که دست دیگری بنیان کند روزی

بنای عشق و امیدت" شود امید جاویدت

تو را راندم

ولی هرگز مگو با من که اصلا معنی عشق و محبت را نمی دانی

که در چشمان تو نقش غم و دردت نمی خوانم

تو را راندم

     ولی آن لحظه گویی آسمان می مرد!

   جهان تاریک می شد کهکشان می مرد!

درون سینه ام دل ناله می زد

                باز کن از پای زنجیرم

                                 که بگریزم

                                    به دامانش بیاویزم

به او

    با اشک و خون گویم

          مرو من بی تو می میرم

ولی من در میان های های گریه خندیدم

                                      که تو هرگز ندانی

بی تو یک تک شاخه ی عریان پاییزم

                               دگر از غصه لبزیزم

و اینک دلا خو کن به تنهایی که از تنها بلا خیزد

سعادت آن کسی دارد که از تنها بپرهیزد!

      خیلی سخته که فکر کنی دوستت داره اما نداشته باشه!

      خیلی سخته که فکر کنی به یادته اما نباشه!

      خیلی سخته که فکر کنی همیشه به تو فکر می کنه

      اما حتی یه لحظه هم بهت فکر نکنه!

      خیلی سخته که مغرور باشی و اونم مغرور تر از تو!

      خیلی سخته که همیشه گوینده باشی اما اون چیزی نگه!

      خیلی سخته که نسبت بهت بی اعتنا باشه!

      خیلی سخته وقتی بهش بگی برو

      بدون هیچ حرفی و تازه با خوشحالی بره!

    دوستای گلم هیچ کدوم اینا سخت نیست!

    من وقتی به وبلاگ دوستام سر می زنم و می بینم

    که چقدر ناامیدن  غصه ام می گیره  

    چرا آخه زندگی رو سخت می گیرین عزیزا؟

     به نظر من یه همچین آدمی که به شما بی اعتنا بوده

    و این خصوصیاتی که من گفتم رو داشته ارزش غصه خوردن نداره

    تازه چه بهتر که رفت

    راستی نظر شما چیه؟

        حالتون که خوبه انشاالله    

           خب خدا رو شکر  

         می دونین امروز چه خبره؟

         اگه گفتییییییییییییین!!!!!!

         یه کوچولو فکر کنین...

         یه کم بیشتر...

         بازم بیشتر...

         یادتون نیومد؟  

         امروز وبلاگ من یه ساله می شه دیگه

         پس وبلاگ جونم تولد ۱ سالگیت مبارک

          تولد تولد تولدت مبارک

           مبارک مبارک تولدت مبارک

           وب جونم بیا شمعتو فوت کن تا صد ساله شی!!!        

    امیدوارم حالتون خوب باشه من یه مدت نتونستم بیام و وبم رو به روز کنم

    حالا این شعر از حمید مصدق رو به شما دوستای گلم تقدیم می کنم

       دل من می سوزد

                        که قناری ها را پر بستند

                                                   که پر پاک پرستو ها را بشکستند

      و کبوترها را

                        آه کبوتر ها را...

                                         و چه امید عظیمی به عبث انجامید

     دل من در دل شب

                                   خواب پروانه شدن می بیند

     مهر در صبحدمان داس به دست

                                            خرمن خواب مرا می چیند

     وای باران باران

                             شیشه ی پنجره را باران شست

     از دل من اما

                           چه کسی نقش تو را خواهد شست

     آسمان سربی رنگ...

                             من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                                                                   می پرد مرغ نگاهم تا دور

    وای باران بارن

                        پر مرغان نگاهم را شست

                           سلام به همه ی گلهایی که به این وب سر می زنند

امیدوارم حال همه اتون خوب باشه

راستی سال نو  مبارک

انشاء الله سال خیلی خیلی خیلی... خوب و پر برکتی براتون باشه

سر سفره هفت سین مارم دعا کنید

سلام به همه ی دوستای عزیزم که در این مدت با حضور گرمتون این وب رو

نورانی کردید.

این شعر رو تقدیم می کنم به همه ی شما دوستان

صبر:

عزیزم یادت هست اولین بار که دیدمت؟!

ما سر کوچه ی تردید به هم پیوستیم

رفته رفته گل باور وا شد

افق هم فکریمان پیدا شد

از فشار تب و تاریکی شب دور شدیم

یک دل و جور شدیم

لحظه های من و تو در تپش خاطره ها می گذرد

گفته هامان همه پر رنگ وجلاست

روز هامان شیرین است

ابر امید به دشت دل ما

بارش گرم محبت دارد

نم نمک می بارد

سبدی از گل بابونه و احساس

روی میز دل ما جادارد

ما به هم نزدیکیم

گرچه از هم دوریم!

دست تقدیر چنین می خواهد

آسمان پر ابر است

چاره اش با صبر است.

امروز سي ام شهريور ۱۳۸۶ سالروز تولد يه شاعر بزرگه.

فريدون مشيري در سي ام شهريور ۱۳۰۵ چشم به جهان گشود و در سوم

 آبان ۱۳۷۹دار فاني را وداع گفت.يادش گرامي باد.

اين شعر رو که فريدون مشيري در سن ۱۶ سالگي سروده به همه ي

دوستداران شعر تقديم مي کنم.

کوچه :

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم!

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد.

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فروريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ...

يادم آيد تو به من گفتي:

(( از اين عشق حذر کن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

آب آيينه ي عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا که دلت با دگران است.

تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن.))

با تو گفتم:

              (( حذر از عشق؟

                        حذر از عشق؟

                                        ندانم

                                سفر از پيش تو ؟

                                             هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمناي تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم.))

باز گفتم که:(( تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم...))

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد.

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم.

پاي در دامن اندوه کشيدم

نگسستم نرميدم...

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکني دگر از آن کوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم.

می شود ساعت ها در سکوت فقط با تو خلوت کرد

و با خیال تو بود.

می شود در صدای پر خروش رود خانه صدای زنگی را شنید

که خطابت می کند ای انسان به هوش باش

و گذر عمر را ببین.

می شود در صدای نسیم

آوای فرشتگان بهشتی را شنید.

می شود به همراه باد

رقص ابر ها را در آسمان آبی دید.

می شود!اگر تو با من باشی.

و اگر شانه ات را به قدر گذاشتن یک دست

خالی بگذاری.

وقتی تو نیستی...

نفسهای ما چونان که بایدند نبایدهای ما...

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را

می خورم.

عمری است که لبخندهای لاغر خود را

در دل ذخیره کرده ام"

                         ـ برای روز مبادا ـ

اما

    در تقویم

               روزی

                      به نام

                              روز مبادا

                                         نیست !

                   ـ هر روز بی تو روز مباداست ـ

آه از این پرواز" از این پرواز عشق

آه از این راز" از این آواز عشق

شور ما را در طریقت می برد

تا بلندای حقیقت می برد

شور یعنی عشق بی حد و حساب

عشق یعنی آنچه ناید در کتاب

نام تو را بر گرده ی گور و گوزن

با ناخن پلنگان بنوشتم

اکنون تو را تمام گوزنان کوهها

اکنون تو را تمام پلنگان زرد موی

با نام می شناسند.

دیگر

نام تو را تمام درختان

گاه بهار زمزمه خواهند کرد

و مرغهای خوشخوان

صبح بهار نام تو را

به جوجه های کوچک خود

یاد خواهند کرد.

ای بی خیال مانده زمن

ای دوست!

دیگرتو را زمین و زمان

از برکت جنون نجیب من

با نام می شناسند.

ای آهوی رزمنده ی صحرای خاطره

در واپسین غروب بهار

نام مرا به خاطر بسپار.

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان "

در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را "

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند!